Isolatie: iglo bouwen

Ieder nadeel heeft zijn voordeel

Onze telefoon verbindt met het wifi-netwerk in het huis van onze host in Sainte-Augustine. Het eerste bericht dat we zien is van onze ouders. ‘Zoë en Olivier, kunnen jullie bellen als het kan?’. We weten wat het bericht betekent.

Vrijdagmiddag ging de situatie van Olivier’s oma snel achteruit. Ze besloten alle medicatie stop te zetten. Zaterdagmiddag is ze overleden, in alle rust zoals ze dat wenste, 85 jaar. Ze had MS, geen corona, maar het virus heeft wel een grote impact op de situatie. De familie kan amper bijeenkomen, een knuffel geven gaat niet, rouwen is individueel en op afstand. De begrafenis mag gelukkig doorgaan in familiekring, 20 minuten maximum.

Lower North Shore

Wij zitten zelf op de verlaten Lower North Shore in Quebec, een gebied waar geen weg is. We zijn er dan ook met de ski’s gekomen, over bevroren meren, zee-ijs en witte heuvels. Zomers is er een ferry, nu is het een sneeuwscooter route voor locals, de White Trail. Dat is de route die wij al bijna twee maanden volgen op ski’s. We zijn onbereikbaar ver weg, maar net zozeer op afstand als de familie die dichtbij zit. Corona heeft zijn inslag.

Nadat we met Olivier’s ouders hebben gebeld, zien we alle icoontjes van Facebook bovenaan ons scherm. Zoë opent het laatste Facebook-bericht waar ze de Lower North Shore bewierrookt. Onder de post staan 150 reacties, allemaal negatief, vijandig en heel persoonlijk. “STAY AWAY from the Lower North Shore, Go Home, You shouldn’t be here, You are a danger to all of us, You will spread the virus, You will infect us, You are dumb and the people that host you even dumber, you are so selfish” en zoveel meer.

De tranen rollen over Zoë haar gezicht, ook Lucie, onze host, huilt. Zijn dit de mensen die ze kent? ‘De mensen zijn zichzelf niet, zo zijn we niet’ probeert ze haar eigen geweten te sussen. ‘Niet lezen Zoë, verwijder het’ zegt Olivier, wetend dat het kwaad al geschied is. Het voelt heel erg vreemd om ongewenst te zijn. We zijn drie en een half jaar onderweg en leerden dat de wereld een prachtige plek is vol goede mensen. Nooit twijfelde we aan de goedheid van mensen. Overal zijn deuren geopend, zijn we geholpen en we hebben ons altijd welkom gevoeld. De noordkust waar we nu skiën is misschien wel één van de meest gastvrije regio’s in onze hele reis. Angst verandert mensen, ze zijn zichzelf niet. Er is nog geen enkel geval van het coronavirus op de volledige noordkust, maar de angst verspreidt zich sneller dan het virus.

Isolatie: iglo bouwen

Lange tijd leek de noordkust de beste plek om te zijn, ver weg van het virus in Europa. Op de ski’s zaten we bovendien in een soort isolatie. We slapen de meeste nachten in de tent, zien nauwelijks mensen en zijn dagelijks in de buitenlucht. Op een week tijd veranderde de hele situatie. Eerst sloten de scholen, daarna werden evenementen verboden en sloten de openbare instellingen, alleen essentiële winkels mochten openblijven en zelfs de White Trail werd afgesloten.

Daar zitten we, vast in een klein dorpje, ongewenst door vele inwoners. Toch verliezen we de hoop niet. De afgelopen twee maanden verbleven we bij verschillende families langs de trail. Eén voor één sturen ze ons een bericht dat we voor onbepaalde tijd welkom zijn in hun huis. We kunnen één van de laatste vliegtuigjes nemen naar een groter dorp waar we anoniem en rustig kunnen blijven. Denis rijdt drie uur naar de luchthaven om ons te komen halen en we krijgen een eigen kamer en aparte woonkamer in hun huis. Dit is ons nieuwe huis voor een onbepaalde tijd en zij zijn even onze nieuwe ouders.

We moesten onverwachts ons ski-avontuur stopzetten, wat een grote ontgoocheling is. In het kleine vliegtuigje rolde er een traan over onze wangen, teleurstelling en trots op hetzelfde moment. Het is niet de eerste tegenslag van onze reis en zeker niet de laatste. Het hoort erbij en iedere tegenslag brengt een nieuwe kans. Plots hebben we veel tijd om werk in te halen. We hebben veel verhalen om te schrijven, Youtube afleveringen maken en ons voor te bereiden op het vervolg van onze reis. We weten niet wanneer we verder mogen reizen, maar we weten dat we verder gaan. Hoe langer we moeten wachten, hoe groter de honger.

In de tuin van Denis en France ligt nog steeds meer dan een meter sneeuw. Terwijl zij uitkijken naar de lente en het groene gras, genieten wij van de sneeuw. We besluiten om een iglo te bouwen in de tuin. Ze verklaren ons voor gek als we met fonkelende oogjes zeggen dat we erin zullen slapen. ‘Dit hadden we nooit gedaan zonder het coronavirus’ zegt Olivier als we in onze warme slaapzakken naar de binnenkant van onze iglo kijken. We zitten pas één week in isolatie, een kans om dingen te doen die we normaal niet zouden doen. Ieder nadeel heeft zijn voordeel.